فضيل بن يسار مىگويد : از امام صادق عليه السلام پرسيدم : آيا حبّ و بغض از ايمان است ؟ فرمود : وهل الإيمان إلّاالحبّ والبغض ، ثمّ تلا هذه الآية . . . ؛ « 1 » مگر ايمان چيزى جز حبّ و بغض است ؟ آن گاه اين آيه را تلاوت فرمود . . . . ائمّه عليهم السلام به تمام معناى كلمه راشد بودند ؛ يعنى بر هدايت بودند و بر آن استقامت داشتند ، كه البته اين معنا صحيح است ؛ ولى آن‌ها در واقع خودشان نور و هدايت هستند و البته هادىاند به راهى كه هرگز در آن شائبه غى وجود ندارد ، و چون اين گونه باشند شايسته رهبرى هستند كه قرآن كريم فرموده : « أَ فَمَنْ يَهْدي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لايَهِدّي إِلّا أَنْ يُهْدى » ؛ « 2 » آيا آن كس كه به حق و راستى هدايت مىكند شايسته پيروى است يا آن كس كه خود هدايت نمىشود مگر آن كه هدايتش كنند ؟ به راستى چه كسانى را در مقابل اهل بيت عليهم السلام عَلَم كردند و آن‌ها را به خلفاى راشدين متّصف نمودند ؟ بلكه در برخى از كتاب‌هاى حديثى از پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله روايت مىكنند كه آن حضرت فرمود : عليكم بسنّتي وسنّة الخلفاء الرّاشدين من بعدي ؛ « 3 » بر شما باد حفظ سنّت من و سنّت خلفاى راشدين پس از من . ولى بنابر تحقيقى كه در متن و سند اين حديث انجام داده‌ام روشن شد كه اساساً اين حديث - حتّى بر مبانى اهل سنّت و با استناد به اقوال علماى جرح و تعديل آن‌ها -

--> ( 1 ) . الكافى : 2 / 125 ، حديث 5 ( 2 ) . سوره يونس ( 10 ) : آيه 35 ( 3 ) . المعجم الكبير : 18 / 247 ، المستصفى ، غزالى : 169 ، الأحكام ، آمدى : 1 / 241